What’s in a name: Josephine Hélène

Josephine Hélène is de naam van onze mooi dochter. Er wordt ons vaak gevraagd of we haar vernoemd hebben en hoe we aan de namen zijn gekomen.
We hebben dus niet vernoemd. We vonden het leuker om gewoon twee namen te kiezen die wij zelf mooi vonden. 

Op vakantie hebben we een dik namenboek meegenomen en hebben we allebei het hele boek doorgeworsteld op zoek naar namen die we leuk of mooi vonden. We mochten niet naar elkaars lijstje kijken tot het helemaal af was en de eigenaar van het lijstje zeker wist dat dit alle namen waren die hij/zij mooi vond. In mei zijn we een weekendje met Sanders ouders naar Apeldoorn geweest en daar hebben we op de hotelkamer de namenlijstjes uitgewisseld. Eerst hebben we de namen die we niet mooi vonden op het lijstje van de ander doorgestreept. Want die vielen dan sowieso af omdat je de namen wel allebei mooi moet vinden. Daar bleven een aantal namen van over en met die namen die overbleven hebben we combinaties van twee namen gemaakt. Uit die combinaties hebben we de twee mooiste/ leukste gekozen.

Heel lang hebben we getwijfeld over welke ’setje’ namen het nou moest worden. We wilden eerst wachten tot onze dochter geboren was en dan hoopten we dat we zouden zeggen: “Ja, dit is een echte …”. Op weg naar het ziekenhuis werden we daar toch een beetje zenuwachtig over en hebben we voor de we de straat uit reden de knoop doorgehakt: Josephine Hélène zou het worden en dat ís het geworden! Ik ben nog steeds erg blij dat we deze naam hebben gekozen omdat ik de andere naam toch iets minder vind passen. Maar aan de andere kant: een naam moet gaan groeien bij iemand, dus de andere naam had het waarschijnlijk ook goed gedaan.

Wat het andere ’setje’ namen was vertel ik niet, want mochten we een tweede wondertje krijgen en mocht dat een meisje zijn dan willen we wellicht die naam gebruiken. En misschien ook niet maar dan kunnen we het alsnog onthullen.

Een speen

Al heel snel mocht Josephine van de kraamverzorgster een speentje gebruiken omdat haar zuigbehoefte zo groot was en de borstvoeding goed op gang was. Ze hapte goed dus er was geen reden om aan te nemen dat ze in de war zou raken van een speen. De eerste dagen pakte ze de spenen die we hadden maar al snel wilde ze die dingen niet meer in haar mond houden. Erg vervelend vonden wij want nu wilde ze alleen op onze pink sabbelen.
En dat is nou net niet handig. Met je ene hand heb je dan een kind vast en de andere ben je kwijt omdat er een vinger in de mond van je dochter zit… je houdt dan dus geen handen meer over de om de afstandsbediening te hanteren of te drinken.

Van de kraam had ik al begrepen dat er verschillende soorten speentjes zijn: die met een afgevlakte achterkant en ronde. Wij hadden alleen de spenen van het eerste type en die wilde Josephine dus niet meer. In de buurt zitten bij ons eigenlijk geen drogisterijen meer. Ik wist er nog 1 te zitten en was daar naar toe gelopen maar die bleek een paar dagen dicht te zijn in verband met een verbouwing. Niet heel erg, dan zou ik later wel weer terugkomen. Afgelopen donderdag zou de drogist weer open zijn dus was ik er weer met Josephine in de wandelwagen naar toe gewandeld. Blijkbaar is de verbouwing niet naar wens verlopen want de grootse opening was een dag opgeschoven. Heel vervelend vond ik dat eigenlijk. Dus ben ik maar doorgelopen naar het centrum van Rijswijk waar in elk geval een Kruitvat en een DA zit. En daar hadden ze gelukkig die ronde speentjes.

Thuisgekomen was het afwachten tot Josephine wakker zou worden want om nou een speen in haar mond te proppen terwijl ze in een diepe slaap lag leek me ook niet erg wenselijk. De speen is voor de zuigbehoefte en als ze hem niet nodig heeft is dat alleen maar beter.
Om een lang verhaal kort te maken: ze pakt deze speen! Dus wij hebben onze pinken weer terug. Gelukkig maar want nu kunnen we weer multitasken tijdens het knuffelen.

Een rijk bezit

Eindelijk heb ik weer eens tijd om hier wat te schrijven. (Maar je hoort me niet klagen hoor! Want de bezigheidstherapie die ik op dit moment volg is in één woord: GEWELDIG!)

Op 17 september moesten we om 8:00 in het ziekenhuis zijn omdat ik zou worden ingeleid. We hadden nog een klein hoopje dat onze dochter zelf zou besluiten te komen maar helaas, het was echt nodig om haar te gaan halen. Op zich ook niet heel erg want nu hoefde ik niet met weeën in de auto te zitten.
In het ziekenhuis bleek ik al 3-4 centimeter ontsluiting te hebben. Van de eerste twee wisten we het al maar ik had geen idee dat het meer was geworden. Om 9:00 werden mijn vliezen gebroken en werd ik naar de verloskamer gereden waar ik een infuus kreeg en waar ik rond 11:00 de weeopwekkers kreeg toegediend via het infuus. Hoe de gehele bevalling is verlopen zal ik iedereen maar besparen. Ik vond de weeën redelijk heftig alleen kwamen ze niet regelmatig. Rond 15:00 heb ik een pijnstiller gekregen in de vorm van een pijnpompje wat ik echt als heerlijk heb ervaren. Ik hoefde de weeën niet meer weg te puffen maar kon voldoen met zuchten en ik kon tussen de weeën door zelfs een beetje indutten.
Pas ’s avonds had ik 9,5 cm ontsluiting en was het eigenlijk wachten op de persweeën. Die kwamen niet dus om 23:30 mocht ik gaan persen op gewone weeën. Ik had ongelooflijk pijn in mijn rug en vond allemaal behoorlijk zwaar. Na een uur persen werd besloten dat ze me gingen helpen met een vacuümpomp en toen die eenmaal op het hoofdje zat was binnen 20 minuten onze mooie dochter Josephine Hélène van Wanrooy geboren.
De pijn van de bevalling was in één klap niet meer belangrijk want het allermooiste meisje van de wereld lag op mijn borst. En ze had haar! En veel ook. Sander viel het gelijk op dat ze wenkbrauwen had.

Omdat Josephine 4350 gram was werd haar bloedsuikerspiegel gemeten en die was iets aan de lage kant. Om die reden moesten we 24 uur blijven zodat ze het in de gaten konden blijven houden. Met behulp van kleine beetjes flesvoeding werd geprobeerd haar bloedsuikerspiegel op pijl te houden en dat bleek na 24 uur succesvol. De volgende dag mochten we naar huis.

Morgen is Josephine al twee weken en ze doet het goed. Na 4 dagen zat ze al boven haar geboortegewicht. Ze drinkt goed en slaapt veel. Het liefste wil ik de hele dag wel met haar knuffelen maar ja dat kan natuurlijk niet want ik moet ook andere dingen doen en zij moet lekker in haar wiegje slapen.

Ik vind het nog steeds ongelooflijk dat het mensje dat nu in de wieg ligt van ons is en dat we haar mogen houden. Wat een vreselijk rijk bezit. Nou ja ‘bezit’. Natuurlijk tot ze voor zichzelf kan zorgen en ons niet meer nodig heeft. Maar gelukkig heeft ze ons voorlopig wel nodig.

Ik vlieg weer verder op mijn roze wolk!

11 dagen over tijd of je bent al bevallen

Al eerder heb ik de banner laten zien van De Grote Dag die op het forum komt waar ik meeschrijf met de septembermama’s. Sinds De Grote Dag staat er steeds: “.. dagen over tijd of je bent al bevallen”. Vandaag dus 11 dagen over tijd of ik ben al bevallen. Nou nee dus, ik ben nog steeds niet bevallen. Die kleine meid heeft echt geen zin.

Gisteren kon Sander gelukkig gewoon naar de Efteling voor het Sogeti-jaarfeest. Het was een geslaagde dag wat ik van hem begrepen heb. Hans Klok was er voor het concert van Marco Borsato en na het concert konden ze nog alle atrracties in van Ruigrijk. ‘Ze’ zijn in dit geval Sander en Dees, want ik vond dat hij maar gewoon moest opgeven dat hij met mij kwam en dat hij dan maar iemand anders mee moest nemen. Is wel zo gezellig. Gelukkig heeft onze kleine meid dus niet besloten haar vader uit de Efteling te roepen, maar nu vind ik het toch wel tijd worden. Ze mag van mij nog even wachten tot de voetbalwedstrijd van vandaag is gespeeld en dan mag het echt beginnen.

Ik heb haar vanmorgen nog even toegesproken: ze kan kiezen of delen. Of ze besluit zelf dat het tijd is of we gaan haar halen. Ik ben benieuwd wat het gaat worden. Ik hoop dat ze zelf een beslissing durft te nemen, anders zit Sander dalijk opgescheept met twee besluiteloze vrouwen.

Nageltjes drogen

Inmiddels is ook 8 september voorbij en loop ik 6 dagen overtijd. Morgen een week, dus ook een week langer verlof en misschien worden het wel twee weken. Inmiddels is het ook een dag na onze eigen uitgerekende datum. We hopen dat ze snel komt want 10-09-2008 is ook wel een mooie datum, 11-09 wat minder (aan de andere kant, wat hebben wij met die Amerikanen te maken) en 13-9 zou ook minder goed uitkomen aangezien Sander dan het Sogeti jaarfeest heeft in de Efteling met Marco Borsato en ik zou het jammer vinden als hij dat moet missen. Zondag 14-09 is ook geen slechte dag trouwens; een zondagskindje.

Het schijnt dat meisjes vaker langer op zich laten wachten omdat ze moeten wachten tot de nageltjes droog zijn van het lakken. We hadden haar natuurlijk ook sneldrogende nagellak moeten meegeven. Stom dat we daar niet aan gedacht hebben.
Er was iemand die vroeg of we de huur wel hadden opgezegd en erbij hadden geschreven dat we passende, vervangende woonruimte hebben gevonden. Maar ook dat zijn we vergeten.
Dan bereid je alles zo goed voor en dan vergeet je essentiele dingen te regelen. Voor een volgende moeten we dus:
1) een agenda meegeven
2) de huur op tijd op zeggen
3) sneldrogende nagellak meegeven (in geval van een meisje)

Het is en blijft wachten. Dat is het codewoord. Kinderen laten zich niet plannen en ze komen dus blijkbaar wanneer ze zelf zin hebben.

Echt helemaal klaar

Inmiddels is het 6 september en loop ik officieel drie dagen overtijd. Nou ja, ‘overtijd’, ik geloof dat het medisch gezien nog niet eens waar is aangezien je vijf weken hebt om te bevallen. Vanaf drie weken voor de uitgerekende datum tot en met 2 weken na de uitgerekende datum. Daarna ben je echt overtijd, volgens mij.

Gisteren heeft de leverancier (lees: mijn moeder) de gordijnen geleverd. De kleur is echt precies goed! Natuurlijk wist ik dat eigenlijk wel, want samen met mijn moeder heb ik de stof uitgekozen op de Haagse markt en daarbij had ik een overtrekhoes voor het aankleedkussen meegenomen. De stof was eigenlijk geen gordijnstof en in eerste instantie waren we doorgelopen omdat het misschien eigenlijk niet helemaal was wat ik wilde. Maar aangezien het één van de laatste kraampjes was die we tegen zouden komen en de stof 2 euro per meter was, zijn we toch teruggelopen en hebben de we stof gekocht. Op goed geluk, met het risico dat Sander en ik alsnog naar een gordijnzaak zouden moeten en 18 euro meer hadden uitgegeven dan anders. Dat risico wilde ik wel nemen. Dit uitstapje naar de Haagse markt heeft al enkele weken geleden plaatsgevonden en nu waren de gordijnen in elkaar gezet, gewassen, gestreken en afgeleverd.

Een week of twee geleden heb ik een gordijnroede gekocht en de alle andere benodigdheden om een gordijn op te hangen en vandaag heeft Sander de ladder uit de tuin gehaald en is aan de slag gegaan. En nu hangen de gordijnen in de kamer. Het is echt mooi geworden vinden wij en het maakt het kamertje helemaal af.

 
Na het ophangen van de gordijnen heeft Sander ook nog een rails opgehangen waar fotolijstjes aan opgehangen kunnen worden zodat we het lijstje dat we van Rob hebben gekregen een plekje konden geven.
De wieg hebben we verplaatst naar onze slaapkamer, dus nu zijn we er echt helemaal klaar voor. We hoeven nu gewoon helemaal niets meer te doen aan de babykamer, er moet alleen nog een baby in.

Zoals op de eerste foto te zien is, staan er twee stoeltjes in de kamer. Eéntje hebben we zelf gekocht, en de andere heb ik gekregen van mijn collega’s toen ik met verlof ging.  Dat laatste stoeltje heeft al een proefpersoon … proefdier gedragen.
Jip rent af en toe als een speer naar de kamer, loopt linea recta naar de tuindeuren en gaat op het stoeltje zitten. Geen idee waarom, maar hij vindt het blijkbaar leuk.

Lief meisje in mijn buik, kom er maar snel uit zodat we je kunnen bewonderen en knuffelen. Er wordt met smart op je gewacht. We zijn er klaar voor.

De Grote Dag

Op dat forum waar ik al eerder over schreef kun je als gebruiker een banner aanmaken waar je kunt bijhouden hoe ver je zwanger bent en hoe lang je nog te gaan hebt. Vandaag ben ik uitgerekend en op die dag staat er onderaan de banner niet meer het aantal weken en dagen dat je zwanger bent maar er staat: ‘Vandaag is de grote dag!’

Statistisch gezien wordt maar 4% van alle kinderen geboren op de dag dat hun moeder was uitgerekend dus de kans is erg klein dat er vandaag iets gaat gebeuren. Aan de andere kant: statistieken moeten ergens vandaan komen. Ook blijkt dat 90% van de kinderen voor de 10e dag na de uitgerekende datum geboren worden, dus dat zou betekenen dat ik statistisch gezien voor de 13e beval.
Eigenlijk moet ik er wel even bij vermelden dat wij in eerste instantie een andere datum hadden berekend dan uit de echo bleek. Wij hadden berekend dat 8 september de uitgerekende datum zou zijn maar uit de echo bleek dat ze vijf dagen ‘groter’ was, dus is de uitgerekende datum naar voren gehaald.

Gisteren heeft Sander de plank boven de commode opgehangen en ingericht. Daarna ben ik nog maar eens door de kamer gelopen en heb aan ons moppie laten zien dat we er nu echt klaar voor zijn en dat ze echt kan komen. Ik denk alleen niet dat ze luistert en dat ze morgen nog steeds in mijn buik zit.
Ik kom net bij de verloskundige vandaan en daar was alles weer prima in orde. Ten minste niet daar, maar met mij en de baby. We hebben toch weer een afspraak gemaakt voor volgende week en mocht ik volgende week nog zwanger rondlopen dan gaan we volgende week woensdag een afspraak maken voor een CTG en een echo en als het echt te gek wordt, word ik uiterlijk 17 september ingeleid. Hopelijk is dat laatste toch echt niet nodig.

Het is september…

Het is september dus ‘mijn’ maand is aangebroken. Maar dat zal ik even uitleggen.
Al een jaar schrijf ik op een forum over kinderen, kinderen krijgen, zwanger worden, bevalllen en alles wat je verder maar kunt bedenken wat met kinderen (krijgen) te maken heeft (‘het vrouwenforum’ zoals Sander dat noemt). Eerst schreef ik daar met andere vrouwen die zwanger wilden worden en sinds ik weet dat ik in september zou moeten bevallen schrijf ik daar in een topic met allemaal vrouwen die ook in september uitgerekend zijn/ waren. Een aantal meiden is al bevallen, die kinderen konden niet wachten tot september. Eén was zwanger van een tweeling, dus die kun je het niet kwalijk nemen, maar de andere hadden eigenlijk gewoon even moeten wachten

Het topic heet ’septembermama’s 2008′ en zo is er voor elke maand een topic. Alle augstusmama’s zijn netjes op tijd bevallen en hebben allemaal hun kindje bij zich dus nu zijn wij officieel aan de beurt. Het is wel grappig want er zijn veel ‘illegalen’ (vrouwen die dus eigenlijk niet in ons topic thuishoren) die ons nu succes komen wensen en ons nog even met de neus op de feiten drukken dat het nu toch echt allemaal gaat beginnen.
Er zijn al 8 kinderen geboren, van 7 moeders en vandaag wordt de 8e moeder ingeleid. Dus we verwachten vandaag een berichtje dat er weer een kindje is geboren. We weten al dat het een jongetje is, maar naar de naam zijn we allemaal heel erg nieuwsgierig.

Ik ben eigenlijk de eerstvolgende die aan de beurt is om te bevallen, als we kijken naar de uitgerekende datum. Het lijkt er echter op dat een aantal vrouwen aan het voordringen is. Sowieso de vrouw die vandaag is opgenomen voor de inleiding, zij was drie dagen na mij uitgerekend, maar er zijn er meer die al iets voelen rommelen of die al ontsluiting hebben. Ik weet natuurlijk niet of ik al ontsluiting heb, maar er rommelt nog niks. En grote kans dat ik alsnog de volgende ben die haar kindje mag vasthouden en bewonderen, maar vooralsnog wijst niets daar op.
We hadden ons moppie misschien een agenda mee moeten geven? Dan zou ze weten dat het over 2 dagen 3 september is en dat er met smart op haar gewacht wordt.

Welke datum wordt het?

Van te voren dacht ik dat ik misschien wel eens op 28 augustus ging bevallen. Geen idee hoe ik daarbij kwam, maar dat was zomaar een ingeving. Inmiddels denk ik niet dat ik over twee dagen onze dochter al vast kan houden en bewonderen. Er zijn nog geen tekenen van een aankomende bevalling, hoewel dat natuurlijk ook iedere minuut weer anders kan zijn. Ze zit wel lekker te wroeten wat niet altijd even feestelijk is, maar behalve dat ik weet en voel dat ze is ingedaald heb ik nog geen reden om aan te nemen dat het snel gaat gebeuren.

Ook had ik van te voren gezegd dat ik het niet erg zou vinden als ze twee weken later zou komen omdat ik dan lekker twee weken langer verlof heb en dus twee weken later pas hoef te gaan werken. Niet dat ik er eigenlijk verder iets aan heb, maar het idee lijkt me tot nu toe niet heel vervelend. Ik ben het nog steeds niet zat, dus ze mag wat mij betreft nog best drie weken vanaf nu blijven zitten.

Ik heb eens iemand horen zeggen dat kinderen op hun verjaardag geboren worden en dat houd ik dan nu maar aan. Onze dochter wordt op haar verjaardag geboren. Alleen wanneer dat is, weten we nog niet. Sander vindt 8 september wel een mooie datum om volgend jaar de eerste verjaardag van zijn dochter te vieren. Kunnen we gelijk vieren dat we 7 jaar ‘verkering’ hebben en hoeft hij maar 1 datum te onthouden
Nou ja we zien wel, we hebben het niet in de hand aangezien die kleintjes schijnen te bepalen wanneer ze voor het eerst de wereld willen aanschouwen. Het is nog steeds afwachten dus.

En ik dacht dat ik niet gegroeid was…

Omdat we een babyboek hebben gekocht waarbij we allerlei  dingen kunnen bijhouden over ons kleintje heb ik toch maar wat foto’s gemaakt van mijn zwangere buik. Er is in het boek namelijk ruimte voor een foto van ‘ik in de buik van mama’ en tja die foto mag natuurlijk niet ontbreken. Dus met 36 weken, op mijn eerste verlofdag hadden we een foto genomen. Maar omdat het toch alweer twee weken geleden is en ons moppie nog steeds in mijn buik zit heb ik met behulp van statief en draadontspanner maar weer eens wat foto’s gemaakt van mijn buik. Ik had zelf niet echt het idee dat ik nog erg gegroeid was, maar ik denk dat ik toch moet toegeven dat mijn buik nog steeds groter wordt…

Oordeel zelf:

36 weken zwanger

38 weken en 1 dag zwanger

We zijn er op zich redelijk klaar voor nu. Alleen de plank in de babykamer boven de commode moet nog opgehangen worden en de overgordijnen moeten nog opgehangen worden (maar die moeten nog door de leverancier (Anne) geleverd worden).
Ons bed staat op klossen, wat wel raar is want nu is in en uit bed klimmen een hele onderneming geworden.
Het ledikant en de wieg zijn opgemaakt, de kast is ingeruimd en de commode ook.
Ik kan bijna gaan zeggen dat ze wat mij betreft mag komen…

O ja, nog even voor een heel speciaal iemand, foto’s van de klamboe die boven het ledikant hangt