Oranje

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is: oranje.
Nederlands elftal?
Paprikasoep?
Nijntjes jurkje?

Het antwoord is: worteltjes. Waspeen. Peentjes.
Geschrapt, gekookt en gepureerd. En een klein beetje warm. Een echte delicatesse.

Josephine is nog net geen zes maanden. Ze heeft haar hele leven (klinkt lang he?) alleen nog maar melk gedronken, soms aangelengd met rijstebloem. Maar met borstvoeding wordt dat niet echt een papje, meer gewoon melk met vlokjes erin. Sander had vandaag worteltjes gekookt en gepureerd zodat we konden beginnen met bijvoeden.

Josephine in de kinderstoel geinstalleerd, de videocamera op statief gezet, Sander voor Josephine op een stoel en ik met de fotocamera in de aanslag. Een hele organisatie is het om je kind het eerste hapje te geven!

In eerste instantie wilde Josephine maar wat graag hebben wat haar papa in zijn handen had. En het lepeltje in haar mond ging ook nog prima, tot ze proefde wat er op zat. Een raar gezicht en een blik van: papa, wat doe je me aan?! waren het resultaat. Wat kan Josephine vies kijken zeg!
Het allereerste hapje is er uiteindelijk helemaal in gegaan (in drie stapjes); van de volgende twee weten we niet precies hoeveel er nou binnen is gebleven. Op een gegeven moment ging Josephine namelijk kokhalzen en kwam een groot deel van de worteljes weer naar buiten, vermoedelijk alleen wat ze nog in haar mond had. Dat wat ze al had doorgeslikt is volgens ons niet weer terug gekomen.

Morgen en overmorgen, respectievelijk, poging twee en drie voor de worteltjes. We zijn benieuwd wat ze er dan van vindt. Daarna gaan we broccoli proberen.

To tooth or not to tooth, that’s the question

Al een paar dagen is Josephine wat huilerig en hangerig en komt ze slecht in slaap. Daarnaast heeft ze al een paar keer gehad dat ze echt ontroostbaar was en huilde met traantjes (dan is het echt menens). Zo ook vandaaag. 1,5 uur nadat ze gedronken had, moest ze zo vreselijk huilen dat ik dacht: ik leg je nog wel even aan om te kijken of het werkt. En ja hoor, ze dronk gulzig. Een troosttiet heet het geloof ik, maar met dit soort gevallen ben ik ontzettend blij dat ik borstvoeding geef.

Daarnaast had ze de afgelopen dagen elke dag zo’n vieze poepluier dat het er aan alle kanten uitkwam. (Ik zal niet verder in detail treden.) Nou gebeurt ook dat wel vaker maar meestal heeft dan iemand anders, bijvoorbeeld de leidster van het kinderdagverblijf, de luier niet goed dicht gedaan.

Vanmorgen stak Josephine haar eigen vinger in haar eigen mondje en het was gelijk brullen. Toen kreeg ik de geest en dacht: laat ik eens in haar mondje kijken. En ja hoor! Linksonderin zit een heuze tand! Nou ja, hij is nog in opkomst, maar er zit echt al een randje tand.
Ik was helemaal in jubelstemming: weer een mijlpaal bereikt. Of ik daar over een tijdje, als ze wel of niet per ongeluk in mijn tepel bijt, nog zo over denk is afwachten.

Het tandeloze bekkie en de tandeloze lach zijn dus voorgoed verleden tijd. Nou ja ik hoop toch ten minste tot ze een jaartje of tachtig is. Dan mag ze wat mij betreft aan een kunstgebit.

Zwemmen

Al maanden keken Sander en ik er naar uit om eens met Josephine te gaan zwemmen. Toen ze vijf weken was zijn we naar Center Parcs geweest en het liefst hadden we haar toen al in het water gegooid, maar we hebben ons ingehouden en ze heeft toen lekker liggen slapen in de hitte van het zwembad. Het advies is om te wachten tot een baby drie maanden is en dat is ze nu!

Eigenlijk heeft praktisch elk zwembad wel een babyzwemhalfuurtje maar wij hadden voor de eerste zwemles gekozen voor het zwembad in Monster: de Boetzelaer. Een klein zwembad maar wel erg leuk, zeker voor die kleintjes.

Het begon om 9:15 en er was maar 1 andere baby. De zwemjuf had van te voren gezegd dat ze die hele kleintjes (lees: Josephine) na een minuut of tien het zwembad uit zou sturen. Ik ben als eerste samen met Josephine het water ingegaan en Sander heeft foto’s genomen. We begonnen met wat liedjes zoals ‘Visje, visje in het water’ en een variant op ‘Ik zag twee beren’.

Na een poosje hebben Sander en ik de grote wisseltruc gedaan: hij Josephine en ik de camera.
Het opdiepe zwembad heeft twee verschillende baden die met elkaar in verbinding staan middels een tunneltje. In het andere deel van het zwembad heeft de juf nog wat spelletjes gedaan en ze ging kijken of de baby’s met een bal wilden spelen. De andere baby, Bas, wilde dat wel, maar Josephine had veel te veel oog voor al het andere wat er om haar heen gebeurde.

We hadden gedacht dat ze misschien wel zou gaan huilen, maar ze heeft de hele les geen kik gegeven! We zagen op een gegeven moment duidelijk dat ze het koud had, haar onderlip werd een beetje blauw en die ging trillen. We gaan er dus maar vanuit dat ze het erg leuk vond. Ze heeft het hele halfuur volgehouden, dus dit is duidelijk voor herhaling vatbaar.

Wat gaat de tijd toch snel

Alle clichés met betrekking tot kinderen zijn waar, maar de meest ware is: wat gaat de tijd toch hard.
Over 5 dagen is Josephinetje al weer 3 maanden oud.

Ik ben afgelopen donderdag weer voor het eerst gaan werken. Op zich had ik best zin om weer te gaan werken, weer even onder de mensen zijn en andere dingen doen dan luiers verschonen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het thuiszitten met Josephine ook echt geweldig en ik vermaak me prima maar de gespreksonderwerpen zijn dan wel redelijk beperkt. Ik had alleen niet zoveel zin om Josephine weg te brengen. Maar daar hebben ze wendagen voor bedacht, die zijn natuurlijk niet alleen voor de baby, maar ook zeker voor de moeder.
De eerste wendag was 3 december. Ze is 3 uurtjes naar de creche geweest en ik ging naar de Megastores waar ik een zwangere collega tegen kwam. Dus de tijd was zo om en kon ik Josephine weer halen. De tweede keer was 5 december en omdat Sinterklaas zou komen op de creche heb ik Josephine maar wat eerder gehaald. Ze heeft er nog niks aan en al die kleine stuiterballetjes om zich, daar wordt ze niet rustiger van natuurlijk.

Afgelopen donderdag moest ik dus weer werken. Sander is thuisgebleven met Josephine en dat ging goed. Ik heb niet gebeld of ge-sms’t en daar was ik best trots op. Het werken was ook wel weer leuk, net of ik niet ben weggeweest. Niet dat ik al erg veel gedaan had; ik heb eigenlijk alleen mail gelezen en gekletst.
Vrijdag moest Josephine voor het eerst een hele dag naar de creche. Sander heeft haar weggebracht en ik heb haar gehaald. Ik heb achterop mijn fiets een maxicosidrager gemonteerd, de zogenaamde baby-mee. Eerst was ik van plan te gaan lopen met de fiets maar ik ben toch maar gaan fietsen en dat ging eigenlijk erg goed! Nog wel wat onwennig, maar ik vind het tot nu toe een geweldige uitvinding!

Maar nu waar deze blog me eigenlijk om ging: wat gaat de tijd toch hard. Over 12 dagen is het al weer Kerst en is het bijna 2009. Het lijkt voor mij net of er een gat van 4 maanden in dit jaar zit. Voor mijn gevoel was ik gisteren nog zwanger, maar het is inmiddels al weer 3 maanden dat we in levende lijven van Josephine mogen genieten. En o, wat is zo’n kleintje genieten. Het is zo’n lekker kind! Ze gaat steeds meer op ons reageren, lacht als ze in de wipstoel zit en we in ons voorbijgaan aandacht aan haar schenken, lacht als ik haar ’s morgens wakker maak, lacht als ze bijna klaar is met drinken en wat zijn we dan verkocht! Ze weet ons goed in te palmen en we krijgen vast nog heel wat met haar te stellen. Maar o, o, o, wat is het toch een moppie, we zijn echt ongelooflijk verliefd.

En omdat het bijna Kest is, kan ik het niet laten deze foto te plaatsen.

Te groot…

Of eigenlijk: te beweeglijk.

Al voor Josephine geboren was had ik geschreven over de familiewieg. Een wieg is meestal bedoeld voor de eerste paar maanden na de geboorte van een baby. ‘De eerste paar maanden’ is precies wat het voor Josephine is: ze moet eigenlijk al over naar het ledikant en ze is net de twee maanden gepasseerd, een paar dus.

Op zich heeft ze nog ruimte in de wieg, als ze blijft liggen zoals wij haar neerleggen. Maar dat is dus het probleem: ze blijft niet liggen. Als ik haar ’s morgens uit de wieg pluk ligt ze bijna tegen de bovenkant van de wieg aan en als ze haar koppie beweegt dan stoot ze tegen de zijkant. Als ze zou kunnen dan denk ik dat ze horizontaal in de wieg zou liggen. Maar dat kan ze niet dus stoot ze zich aan alle kanten.
Ze lijkt er zelf weinig last van te hebben maar wij vinden het toch wel een beetje zielig. Dus hebben we een besluit genomen: ze gaat over naar het ledikant.

Ze heeft overigens al eerder in het ledikant gelegen omdat de wieg toen nog even bij ons op de kamer stond en die niet zomaar verplaatst kon worden.

Zo zielig

Ze moet er doorheen, het is voor haar eigen bestwil maar het is ook zielig: haar eerste prikjes. Die heeft Josephine afgelopen dinsdag, op haar tweede vermaanddag, gehad.

Normaal gesproken moet je er voor naar het consultatiebureau, maar wij doen met Josephine mee aan het PINO onderzoek. Dit onderzoek bekijkt of het zinvol is om kinderen in te enten tegen meer pneumokokkenvarianten. De onderzoeken naar de vaccins an sich zijn al gedaan, dus het is minder experimenteel dan het lijkt. Er zijn drie groepen: de eerste groep krijgt het huidige vaccin en de twee andere groepen krijgen vaccins waaraan vaccinanties tegen andere pneumokokken zijn toegevoegd. In welke groep je zit, hoor je pas aan het einde van het onderzoek. We moeten gedurende vier dagen bijhouden of ze koorts heeft, meer slaapt of anders reageert. Daarnaast moeten we de prikplekken in de gaten houden.

Omdat we hieraan meedoen komt er een arts thuis om de prikjes te zetten. Eerst is ze onderzocht en alles was prima! De arts vond Josephinetje heel sterk omdat ze haar hoofd al goed kan optillen als ze op haar buik ligt; iets wat ze pas hoeft te kunnen als ze 3 maanden is. Daarna moest ze op het aankleedkussen blijven liggen en moesten wij haar handjes vasthouden om te voorkomen dat ze met haar armpjes per ongeluk de naald wegmaaid.
Gelijk bij het eerste prikje begon ze hard te huilen, echt haar ‘ik-heb-zo’n-pijn’-huiltje met traantjes. Ze heeft namelijk niet altijd traantjes als ze huilt. Het was zo zielig. Mijn hart huilde met haar mee. Daarna kon ik haar gelijk aanleggen want ze moest nog drinken. Dat hielp wel om haar te kalmeren.

Ze heeft er de rest van de dag een beetje last van gehad, met name ’s middags tegen de avond. Toen begon ze af en toe uit het niets te huilen. Uiteindelijk heb ik haar nog om 19:00 geprobeerd te voeden maar ze moest weinig van me hebben omdat ik de pleisters van haar beentjes had afgetrokken, wat weer pijn deed natuurlijk. Sander heeft haar op bed gelegd en ze heeft tot de volgende morgen geslapen.
Ik zie nu al een beetje tegen de volgende keer op. Op 22 december krijgt ze haar tweede serie prikjes.

8 weken in ons midden

Het is al weer 8 weken geleden dat Josephine geboren is. Ik denk steeds: 8 weken geleden lag ik te puffen, maar dat is niet waar, dat was 8 weken en 1 dag geleden. 8 weken geleden lag ik in het ziekenhuis al te genieten van ons mooie kindje en lag ik bijna geboortekaartjes in elkaar te vouwen. Soms lijkt het een eeuwigheid geleden.

Wat een verschil maakt een baby van 1 dag en een baby van 8 weken. Ze kan nu lachen, ze kan nu patronen herkennen en ze kijkt echt goed om zich heen. Gisteren was Sander met haar aan de wandel en maakte een stop in de keuken. Daar hangt een branddeken met een groot, rood vierkant erop. Dat trok duidelijk haar aandacht. Wat leuk om te zien dat baby’s zich zo snel ontwikkelen.
Ook kan ze sinds een paar dagen gebiologeerd naar me kijken als ik gekke bekken naar haar trek. Ze kan heel verbaasd kijken, gooit dan haar koppetje een beetje naar omhoog en naar achter, krijgt grote ogen, trekt haar mondje samen en lijkt te denken: mama wat doe je nou toch weer? Ik ben begonnen met mijn tong naar haar uit te steken en toeval of niet, ze steekt nu regelmatig ook haar tongetje uit. Het klakken met mijn tong vindt ze fascinerend. Maar ik zie het niet gebeuren dat ze dat snel overneemt.

De muziekmobiel boven de box vindt ze echt geweldig. Als ze goed wakker is en ik heb al een poosje met haar gespeeld leg ik haar regelmatig in de box en zet de mobiel aan. De figuurtjes die laag overvliegen volgt ze erg goed met haar ogen. Ze begint dan lekker te bewegen met haar beentje en armen en kraait van plezier. Dat kraaien is nog niet de hele tijd, maar het is wel duidelijk dat ze het naar haar zin heeft.

Wat hebben we toch een lekker kind gekregen. Het wordt met de dag leuker en we genieten met volle teugen van dit wondertje. Nooit gedacht dat je zoveel van iemand kunt houden die je nog maar zo kort kent.

Consultatiebureau

Eigenlijk hadden we 13 oktober al naar het consultatiebureau moeten gaan. Maar toen hadden Josephine en ik een reünie van de zwangerschapscursus. Voor mij een reünie, voor Josephine een eerste ontmoeting met 12 andere baby’s. Die afspraak was dus verzet naar 27 oktober en dat was gisteren.

Ik wist niet zo heel goed wat ik me er bij voor moest stellen want er werd gezegd dat we er toch wel een uur voor moesten uittrekken.
Toen we daar kwamen moest ik Josephine uitkleden tot haar luier. Daarna werd ze gewogen en gemeten. De score: 5270 gram zwaar en 57,1 cm lang. Ze was dus goed aangekomen; iets minder dan een kilo in 5 weken en 4 dagen.

‘Gelukkig’ hebben ze bij het consutaltiebureau allerlei grafiekjes waarmee je je eigen kind kunt vergelijken met gemiddelde kinderen in Nederland. Nou bestaan gemiddelde kinderen natuurlijk niet dus hebben ze twee lijnen waarbinnen kinderen gemiddeld zitten met lengte en gewicht. Met het gewicht zit Josephine aan de onderkant van de bovenste lijn. Het scheelt heel weinig of ze zou op de lijn zitten. De lengte van Josephine zit iets verder onder de bovenste lijn, maar nog steeds aan de bovenkant dus. Jammer alleen dat we niet weten hoe lang ze was toen ze geboren werd.

Bij de consutaltiebureauarts is gekeken naar haar heupjes en die leken in orde te zijn. Ik weet niet of ze heupafwijkingen later nog kunnen ontdekken maar vooralsnog was het goed. De arts heeft even diep in haar ogen gekeken, maar Josephine wilde niet echt meewerken. Uiteindelijk is het gelukt en ook dat was goed. Verder heeft de arts geluisterd naar hart en longen en het zal niet verrassen maar ook dat was prima! Verder vond ik het bezoek niet zo heel veel voorstellen.
We mogen nu 24 november weer terugkomen. Een week eerder zal ze thuis haar eerste prikjes krijgen, op haar tweede vermaanddag. We doen mee aan een onderzoek naar het Pneumokokkenvaccin en daarom worden de prikjes thuis toegediend.

Afscheid

‘Afscheid’ klinkt dramatischer dan het is in dit geval. We nemen namelijk wel afscheid maar alleen van ‘dingen’, niet van mensen.
Josephine groeit lekker en omdat ze al best groot was toen ze geboren was groeit ze gewoon overal redelijk snel uit. Inmiddels hebben we afscheid moeten nemen van maatje 1 van de luiers. Dat is natuurlijk niet dramatisch maar wel het eerste teken dat onze kleine meid groter is geworden dan toen ze geboren was. En dat is maar goed ook! Er zou iets mis zijn als ze niet zou groeien

Ook moeten we al afscheid gaan nemen van sommige kleertjes. Zo hadden opa Bert en oma Mieke een paars broekje uit Frankrijk meegenomen en ik denk dat de laatste keer dat Josephine dat aan heeft gehad al geweest is. Daarnaast had ze wat rompertjes die haar al een beetje te klein waren toen ze net geboren was maar nu moeten we echt trekken om de drukkers aan de onderkant nog dicht te kunnen krijgen. Die gaan dus op de stapel kleertjes die ze niet meer aan kan. Nu nog een opbergdoos aanschaffen waar al dat soort kleertjes in kunnen, zodat we later (over een paar jaar) kunnen zwijmelen bij de kleine kleertjes en vol ongeloof naar onze kleine meid kunnen kijken dat ze die kleertjes ooit aan heeft gehad.

Eerste rapport

Al gelijk na de geboorte krijgt een baby in Nederland een rapportcijfer. Er wordt dan namelijk direct gekeken naar een vijftal vitale criteria en geeft inzicht in de conditie van de baby. Deze test heet de Apgarscore.

Er wordt gekeken naar:

1. ademhaling
2. hartslag
3. kleur van de huid
4. spierspanning
5. reactie op prikkels

Per catergorie kan een baby maximaal twee punten halen, maar ook nul punten is een mogelijkheid. De test wordt twee keer gedaan: een keer één minuut na de geboorte en een keer vijf minuten na de geboorte. Josephine had een geweldig allereerst rapportcijfer: een negen en bij de tweede test haalde ze zelfs een tien!

Vier dagen naar haar geboorte is ook het hielprikje bij Josephine afgenomen. De verloskundige is daarvoor thuis gekomen en heeft met een naald in haar hiel geprikt zodat er bloed uit kwam. Dat is op een kaartje opgevangen en dan wordt er onderzocht of ze bepaalde ziektes heeft. Ook wordt er gekeken of ze drager is van bepaalde ziektes. De uitslag van deze test krijgen we niet tenzij er iets mis is. Het duurt een paar weken voor we eventueel bericht krijgen. Vooralsnog gaan we er van uit dat het allemaal goed is.

En dan hebben we ook nog de gehoortest gehad. Hiervoor moesten Josephine en ik naar het consultatiebureau. Sander kwam ook even uit zijn werk naar de Thijssestraat. Het stelde niet heel veel voor, maar ze is wel geslaagd! Weer een punt op haar rapport erbij, dat schiet lekker op.
De gehoortest doen ze met een apparaatje dat een signaal door het oor stuurt. Op de een of andere manier meten ze dan of de trilhaartjes in orde zijn, ik dacht doordat er een signaal terug moet komen. Dat ze niet doof was wisten we al, maar nu weten we zeker dat haar oren goed werken.