Al een paar dagen is Josephine wat huilerig en hangerig en komt ze slecht in slaap. Daarnaast heeft ze al een paar keer gehad dat ze echt ontroostbaar was en huilde met traantjes (dan is het echt menens). Zo ook vandaaag. 1,5 uur nadat ze gedronken had, moest ze zo vreselijk huilen dat ik dacht: ik leg je nog wel even aan om te kijken of het werkt. En ja hoor, ze dronk gulzig. Een troosttiet heet het geloof ik, maar met dit soort gevallen ben ik ontzettend blij dat ik borstvoeding geef.
Daarnaast had ze de afgelopen dagen elke dag zo’n vieze poepluier dat het er aan alle kanten uitkwam. (Ik zal niet verder in detail treden.) Nou gebeurt ook dat wel vaker maar meestal heeft dan iemand anders, bijvoorbeeld de leidster van het kinderdagverblijf, de luier niet goed dicht gedaan.
Vanmorgen stak Josephine haar eigen vinger in haar eigen mondje en het was gelijk brullen. Toen kreeg ik de geest en dacht: laat ik eens in haar mondje kijken. En ja hoor! Linksonderin zit een heuze tand! Nou ja, hij is nog in opkomst, maar er zit echt al een randje tand.
Ik was helemaal in jubelstemming: weer een mijlpaal bereikt. Of ik daar over een tijdje, als ze wel of niet per ongeluk in mijn tepel bijt, nog zo over denk is afwachten. 
Het tandeloze bekkie en de tandeloze lach zijn dus voorgoed verleden tijd. Nou ja ik hoop toch ten minste tot ze een jaartje of tachtig is. Dan mag ze wat mij betreft aan een kunstgebit.
