Wat gaat de tijd toch snel

Alle clichés met betrekking tot kinderen zijn waar, maar de meest ware is: wat gaat de tijd toch hard.
Over 5 dagen is Josephinetje al weer 3 maanden oud.

Ik ben afgelopen donderdag weer voor het eerst gaan werken. Op zich had ik best zin om weer te gaan werken, weer even onder de mensen zijn en andere dingen doen dan luiers verschonen. Begrijp me niet verkeerd, ik vind het thuiszitten met Josephine ook echt geweldig en ik vermaak me prima maar de gespreksonderwerpen zijn dan wel redelijk beperkt. Ik had alleen niet zoveel zin om Josephine weg te brengen. Maar daar hebben ze wendagen voor bedacht, die zijn natuurlijk niet alleen voor de baby, maar ook zeker voor de moeder.
De eerste wendag was 3 december. Ze is 3 uurtjes naar de creche geweest en ik ging naar de Megastores waar ik een zwangere collega tegen kwam. Dus de tijd was zo om en kon ik Josephine weer halen. De tweede keer was 5 december en omdat Sinterklaas zou komen op de creche heb ik Josephine maar wat eerder gehaald. Ze heeft er nog niks aan en al die kleine stuiterballetjes om zich, daar wordt ze niet rustiger van natuurlijk.

Afgelopen donderdag moest ik dus weer werken. Sander is thuisgebleven met Josephine en dat ging goed. Ik heb niet gebeld of ge-sms’t en daar was ik best trots op. Het werken was ook wel weer leuk, net of ik niet ben weggeweest. Niet dat ik al erg veel gedaan had; ik heb eigenlijk alleen mail gelezen en gekletst.
Vrijdag moest Josephine voor het eerst een hele dag naar de creche. Sander heeft haar weggebracht en ik heb haar gehaald. Ik heb achterop mijn fiets een maxicosidrager gemonteerd, de zogenaamde baby-mee. Eerst was ik van plan te gaan lopen met de fiets maar ik ben toch maar gaan fietsen en dat ging eigenlijk erg goed! Nog wel wat onwennig, maar ik vind het tot nu toe een geweldige uitvinding!

Maar nu waar deze blog me eigenlijk om ging: wat gaat de tijd toch hard. Over 12 dagen is het al weer Kerst en is het bijna 2009. Het lijkt voor mij net of er een gat van 4 maanden in dit jaar zit. Voor mijn gevoel was ik gisteren nog zwanger, maar het is inmiddels al weer 3 maanden dat we in levende lijven van Josephine mogen genieten. En o, wat is zo’n kleintje genieten. Het is zo’n lekker kind! Ze gaat steeds meer op ons reageren, lacht als ze in de wipstoel zit en we in ons voorbijgaan aandacht aan haar schenken, lacht als ik haar ’s morgens wakker maak, lacht als ze bijna klaar is met drinken en wat zijn we dan verkocht! Ze weet ons goed in te palmen en we krijgen vast nog heel wat met haar te stellen. Maar o, o, o, wat is het toch een moppie, we zijn echt ongelooflijk verliefd.

En omdat het bijna Kest is, kan ik het niet laten deze foto te plaatsen.