8 weken in ons midden

Het is al weer 8 weken geleden dat Josephine geboren is. Ik denk steeds: 8 weken geleden lag ik te puffen, maar dat is niet waar, dat was 8 weken en 1 dag geleden. 8 weken geleden lag ik in het ziekenhuis al te genieten van ons mooie kindje en lag ik bijna geboortekaartjes in elkaar te vouwen. Soms lijkt het een eeuwigheid geleden.

Wat een verschil maakt een baby van 1 dag en een baby van 8 weken. Ze kan nu lachen, ze kan nu patronen herkennen en ze kijkt echt goed om zich heen. Gisteren was Sander met haar aan de wandel en maakte een stop in de keuken. Daar hangt een branddeken met een groot, rood vierkant erop. Dat trok duidelijk haar aandacht. Wat leuk om te zien dat baby’s zich zo snel ontwikkelen.
Ook kan ze sinds een paar dagen gebiologeerd naar me kijken als ik gekke bekken naar haar trek. Ze kan heel verbaasd kijken, gooit dan haar koppetje een beetje naar omhoog en naar achter, krijgt grote ogen, trekt haar mondje samen en lijkt te denken: mama wat doe je nou toch weer? Ik ben begonnen met mijn tong naar haar uit te steken en toeval of niet, ze steekt nu regelmatig ook haar tongetje uit. Het klakken met mijn tong vindt ze fascinerend. Maar ik zie het niet gebeuren dat ze dat snel overneemt.

De muziekmobiel boven de box vindt ze echt geweldig. Als ze goed wakker is en ik heb al een poosje met haar gespeeld leg ik haar regelmatig in de box en zet de mobiel aan. De figuurtjes die laag overvliegen volgt ze erg goed met haar ogen. Ze begint dan lekker te bewegen met haar beentje en armen en kraait van plezier. Dat kraaien is nog niet de hele tijd, maar het is wel duidelijk dat ze het naar haar zin heeft.

Wat hebben we toch een lekker kind gekregen. Het wordt met de dag leuker en we genieten met volle teugen van dit wondertje. Nooit gedacht dat je zoveel van iemand kunt houden die je nog maar zo kort kent.