Te groot…

Of eigenlijk: te beweeglijk.

Al voor Josephine geboren was had ik geschreven over de familiewieg. Een wieg is meestal bedoeld voor de eerste paar maanden na de geboorte van een baby. ‘De eerste paar maanden’ is precies wat het voor Josephine is: ze moet eigenlijk al over naar het ledikant en ze is net de twee maanden gepasseerd, een paar dus.

Op zich heeft ze nog ruimte in de wieg, als ze blijft liggen zoals wij haar neerleggen. Maar dat is dus het probleem: ze blijft niet liggen. Als ik haar ’s morgens uit de wieg pluk ligt ze bijna tegen de bovenkant van de wieg aan en als ze haar koppie beweegt dan stoot ze tegen de zijkant. Als ze zou kunnen dan denk ik dat ze horizontaal in de wieg zou liggen. Maar dat kan ze niet dus stoot ze zich aan alle kanten.
Ze lijkt er zelf weinig last van te hebben maar wij vinden het toch wel een beetje zielig. Dus hebben we een besluit genomen: ze gaat over naar het ledikant.

Ze heeft overigens al eerder in het ledikant gelegen omdat de wieg toen nog even bij ons op de kamer stond en die niet zomaar verplaatst kon worden.

Zo zielig

Ze moet er doorheen, het is voor haar eigen bestwil maar het is ook zielig: haar eerste prikjes. Die heeft Josephine afgelopen dinsdag, op haar tweede vermaanddag, gehad.

Normaal gesproken moet je er voor naar het consultatiebureau, maar wij doen met Josephine mee aan het PINO onderzoek. Dit onderzoek bekijkt of het zinvol is om kinderen in te enten tegen meer pneumokokkenvarianten. De onderzoeken naar de vaccins an sich zijn al gedaan, dus het is minder experimenteel dan het lijkt. Er zijn drie groepen: de eerste groep krijgt het huidige vaccin en de twee andere groepen krijgen vaccins waaraan vaccinanties tegen andere pneumokokken zijn toegevoegd. In welke groep je zit, hoor je pas aan het einde van het onderzoek. We moeten gedurende vier dagen bijhouden of ze koorts heeft, meer slaapt of anders reageert. Daarnaast moeten we de prikplekken in de gaten houden.

Omdat we hieraan meedoen komt er een arts thuis om de prikjes te zetten. Eerst is ze onderzocht en alles was prima! De arts vond Josephinetje heel sterk omdat ze haar hoofd al goed kan optillen als ze op haar buik ligt; iets wat ze pas hoeft te kunnen als ze 3 maanden is. Daarna moest ze op het aankleedkussen blijven liggen en moesten wij haar handjes vasthouden om te voorkomen dat ze met haar armpjes per ongeluk de naald wegmaaid.
Gelijk bij het eerste prikje begon ze hard te huilen, echt haar ‘ik-heb-zo’n-pijn’-huiltje met traantjes. Ze heeft namelijk niet altijd traantjes als ze huilt. Het was zo zielig. Mijn hart huilde met haar mee. Daarna kon ik haar gelijk aanleggen want ze moest nog drinken. Dat hielp wel om haar te kalmeren.

Ze heeft er de rest van de dag een beetje last van gehad, met name ’s middags tegen de avond. Toen begon ze af en toe uit het niets te huilen. Uiteindelijk heb ik haar nog om 19:00 geprobeerd te voeden maar ze moest weinig van me hebben omdat ik de pleisters van haar beentjes had afgetrokken, wat weer pijn deed natuurlijk. Sander heeft haar op bed gelegd en ze heeft tot de volgende morgen geslapen.
Ik zie nu al een beetje tegen de volgende keer op. Op 22 december krijgt ze haar tweede serie prikjes.

8 weken in ons midden

Het is al weer 8 weken geleden dat Josephine geboren is. Ik denk steeds: 8 weken geleden lag ik te puffen, maar dat is niet waar, dat was 8 weken en 1 dag geleden. 8 weken geleden lag ik in het ziekenhuis al te genieten van ons mooie kindje en lag ik bijna geboortekaartjes in elkaar te vouwen. Soms lijkt het een eeuwigheid geleden.

Wat een verschil maakt een baby van 1 dag en een baby van 8 weken. Ze kan nu lachen, ze kan nu patronen herkennen en ze kijkt echt goed om zich heen. Gisteren was Sander met haar aan de wandel en maakte een stop in de keuken. Daar hangt een branddeken met een groot, rood vierkant erop. Dat trok duidelijk haar aandacht. Wat leuk om te zien dat baby’s zich zo snel ontwikkelen.
Ook kan ze sinds een paar dagen gebiologeerd naar me kijken als ik gekke bekken naar haar trek. Ze kan heel verbaasd kijken, gooit dan haar koppetje een beetje naar omhoog en naar achter, krijgt grote ogen, trekt haar mondje samen en lijkt te denken: mama wat doe je nou toch weer? Ik ben begonnen met mijn tong naar haar uit te steken en toeval of niet, ze steekt nu regelmatig ook haar tongetje uit. Het klakken met mijn tong vindt ze fascinerend. Maar ik zie het niet gebeuren dat ze dat snel overneemt.

De muziekmobiel boven de box vindt ze echt geweldig. Als ze goed wakker is en ik heb al een poosje met haar gespeeld leg ik haar regelmatig in de box en zet de mobiel aan. De figuurtjes die laag overvliegen volgt ze erg goed met haar ogen. Ze begint dan lekker te bewegen met haar beentje en armen en kraait van plezier. Dat kraaien is nog niet de hele tijd, maar het is wel duidelijk dat ze het naar haar zin heeft.

Wat hebben we toch een lekker kind gekregen. Het wordt met de dag leuker en we genieten met volle teugen van dit wondertje. Nooit gedacht dat je zoveel van iemand kunt houden die je nog maar zo kort kent.