Ik niet, maar onze dochter. Af en toe, eigenlijk bijna dagelijks heeft ze de hik, alleen weet ik pas sinds 2 weken dat het de hik is.
Het is een regelmatige beweging onderin mijn buik die soms echt wel 10 minuten aanhoudt. In eerste instantie vond ik het eigenlijk een beetje irritant, omdat het zo lang duurt en zulke regelmatige bewegingen zijn. Tot ik er achter kwam dat het de hik was en toen vond ik toch eigenlijk wel weer schattig.
Het schijnt dat baby’s in de baarmoeder vruchtwater inslikken en als ze soms te gulzig zijn krijgen ze de hik. Af en toe kan ik het ook aan de buitenkant voelen. Op de dag dat ik hoorde ze soms de hik krijgen, voelde ik het ’s avonds in bed en kon Sander gelijk voelen wat ik bedoelde. Het is eigenlijk erg grappig. Het zal mij benieuwen hoe vaak ze dalijk de hik heeft als ze geboren is. Als ze buiten de baarmoeder ook zo gulzig is zal ze denk ik regelmatig de hik hebben. Maar je weet wat ze zeggen: als een kindje de hik heeft, groeit het hartje. 
22 juli, 2008 at 11:18 pm
‘k Ben nu aan het lezen in het eerste boek van Daphne Deckers. Erg leuk geschreven, ietwat vergelijkbaar met de schrijfstijl van Kluun (toch serieus bedoeld maar op een wat minder serieuze wijze geschreven). Vandaag heb ik het stukje gelezen waarin Daphne dus ook het eerste hikje van haar dochter beschreef, en ik moest meteen aan jouw verhalen denken!
Zij vond het ook zo bijzonder.
Lijkt me wel vreemd, dat er iemand in jou de hik heeft, maar jij zelf niet
Hou je goed hè, de laatste 7 weken… enne… je laat je nog wel eens taxiën deze kant op vóór die tijd hè?
XX
Cindy
29 juli, 2008 at 5:45 pm
Heel herkenbaar. Ik weet nog wel toen ik dat net had. Zat bij de verloskundige te verkondigen dat mijn kindje epilepsie had of zoiets. Ze moest daarop lachen en stelde me gerust met haar vermoeden dat het toch zeer waarschijnlijk de hik was. Tja, wist ik veel!